Bijna tijd om weer een hoofdstuk af te sluiten. Zoals ik al eerder vertelde is het huis van mijn vader verkocht en komende week is de overdracht. Gisteren zou ik er nog een keer heen om samen met mijn broer wat laatste klusjes te doen en de boel schoon te maken, ware het niet dat ik geveld werd door griepverschijnselen. Het lukte me nauwelijks om mijn bed uit te komen, laat staan om op en neer naar Drenthe te rijden.

Nu wil het geval dat we vandaag de 85e verjaardag van mijn vader nog een beetje na gaan vieren met familie van 'zijn' kant en hoewel ik me nog niet optimaal, maar gelukkig wel ietsje beter voel, durf ik een reisje naar het noorden nu wel aan :) Voor de aanvang van het feestje kan ik dan misschien toch snel nog even een laatste rondje door huis en tuin doen.

Ondertussen laat ik hier nog wat foto's zien van schatten die ik vond bij een eerdere opruimsessie in het huis, waaronder dit prachtige kistje wat op zijn beurt ook weer allemaal schatten herbergde. De foto van mijn vader is ooit liefdevol uitgeknipt door mijn moeder en door mij teruggevonden in een plastic mapje met een lidmaatschapspasje.

Oorspronkelijk zat het niet in de kist, het door mijn moeder geschreven recept. Het stond zolang ik me kan herinneren op de keukentafel in een bakje met notitieblaadjes en werd door mijn vader nog regelmatig gebruikt. Ik gaf het een plekje in de kist, samen met alle andere dierbare spulletjes die ik vond. Fijn om af en toe even in te kijken.

Waarom ik een ook een kastanje in de kist deed, zal ik even uitleggen...

... ik herinner me mijn moeder als een nuchtere vrouw, maar ik kwam een winterjas van haar tegen die nog in een kast hing en voelde even in de zakken voordat hij naar de kringloop zou gaan. Daar trof ik een verschrompelde kastanje aan en dat had voor mij toch een soort van teken moeten zijn. Afgelopen week begon ik verkouden te worden, maar niet ziek genoeg om niet te gaan werken deed ik dus ook braaf mijn lunchwandelingetjes in het park waarbij ik 'verse' kastanjes vond. In plaats van in mijn jaszak stopte ik er een paar in mijn tas om ze daarna prompt weer te vergeten. Ik kan me mijn moeder dus niet herinneren als bijzonder bijgelovig, maar elke herfst stopte ze een verse kastanje in haar jaszak om ervoor te zorgen dat ze niet ziek zou worden. Ik deed dat zelf ook jarenlang, want 'baat het niet, dan schaadt het niet' maar dit jaar net een weekje te laat helaas ;)

Met het tussen de bedrijven door leeghalen van het huis van mijn vader ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik echt een kind van mijn ouders ben. Nou ja, technisch gezien wist ik dat natuurlijk al maar als je zo eens bekijkt wat iemand in een mensenleven verzamelen kan weet ik in ieder geval zeker dat ik van zowel vaders- als moederskant hamstergenen geërfd heb.

Overal vond ik doosjes, potjes en laatjes met spulletjes, gewoon voor de heb. In mijn vaders domein waren dat potten vol schroefjes, moertjes, ringetjes, spijkertjes en geen idee wat voor dingetjes en hoewel er al veel spullen van mijn moeder opgeruimd waren kwamen ook daar nog de nodige schatten tevoorschijn.

Naast hamstergenen erfde ik ook de fröbelgenen van mijn beide ouders, dus de naaikoffer van mijn moeder en de knopendoos, waar ik vroeger eindeloos mee kon spelen, gingen met mij mee naar huis. Afgelopen week vond ik eindelijk de moed om alles eens goed te bekijken en uit te zoeken. Verbazingwekkend hoeveel herinneringen er boven komen bij het zien van een bepaalde knoop of een klosje garen.

Mijn moeder kon goed naaien en maakte vaak kleding voor zichzelf, maar ook voor mij. Ik kan me, op 1 gelegenheid na, niet herinneren dat ik dat ooit vervelend vond. Bij die gelegenheid gingen we met z'n allen naar Parijs en maakte mijn moeder voor ons beiden een broekpak van dezelfde stof, zodat we, mochten we elkaar kwijtraken, in ieder geval een duidelijke beschrijving konden geven van de kleding die we droegen. Vreselijk vond ik dat, want ik was tenslotte al hartstikke groot en zag totaal het nut niet in van deze maatregel. Inmiddels is het een dierbare herinnering waarbij ik me de stof van het broekpak nog zo voor de geest kan halen.

Helaas heeft mijn moeder de liefde voor het naaien nooit echt op me over kunnen brengen, maar ik vond het heerlijk te helpen en mee te kijken als ze bezig was. Zoveel mooie spulletjes ook, vooral van naaldendoosjes gaat mijn hart nog altijd sneller kloppen.

Inmiddels is alles uitgezocht en gooide ik (met pijn in mijn hart) veel dingen weg, maar de fijnste mogen blijven. De inhoud van de knopendoos ging op in mijn eigen verzameling en de naaikoffer gaat naar de kringloop. Je kan tenslotte niet alles bewaren... hoewel... hamstergenen van 2 kanten hè, ik wens degene die ooit mijn doosjes, potjes en laatjes moet komen opruimen bij deze alvast heel veel sterkte ;)