Doorgaans vind ik mezelf best stoer en ga ik niet snel een uitdaging uit de weg, maar toen ik afgelopen donderdag naar bed ging en er grote dikke sneeuwvlokken uit de lucht vielen die al snel de wereld van grijs in wit veranderden, kwam de muts in mij spontaan naar boven.

Vrijdag was namelijk de eerste dag dat ik me moest melden in Waalwijk, waar ik de komende maanden vanuit mijn werk gedetacheerd ben om als vormgever 1 dag in de week ondersteuning te bieden aan de reclameafdeling van SPAR supermarkten. Sowieso al best spannend, maar nu dreigde het winterweer de spanning nog eens flink te verhogen.

Uiteraard wilde ik op mijn eerste dag een beetje op tijd aankomen, dus met het vooruitzicht dat ik eerst mijn auto uit zou moeten graven, zette ik de wekker maar een half uurtje eerder. Tot zover alles onder controle, maar echt fijn slapen deed ik niet. Ik ben namelijk niet voor veel dingen bang, maar als het om autorijden met sneeuw en gladheid gaat... mutserigheid ten top!

Alle moed bijeengeraapt, de auto sneeuwvrij en met hangen en wurgen uit de te krappe parkeerplaats over de brokken sneeuw heen geglibbert stond ik eindelijk op de besneeuwde straat. En om een beeld te geven hoe een muts er in een auto bij sneeuw en gladheid uitziet... 2 handjes krampachtig aan het stuur, gezicht vertrokken in een grimas, zweetdruppels op het voorhoofd, schouders hoog opgetrokken en bibberende knietjes ;)

Uiteindelijk deed ik twee en en half uur over de rit die normaal een uurtje kost en eigenlijk viel het allemaal nogal mee, met uitzondering van het stukje bij Nijmegen waar de platgereden sneeuw spekgladde ribbels op het wegdek vormde waar mijn winterbanden maar geen grip op wilden krijgen en ik de auto steeds onder me weg voelde glijden. En hup! Daar was ze weer, de muts, lichtelijk in paniek door het geglibber en de eikel die weigerde afstand te houden en lichtsignalen begon te geven. Maar muts of niet, ik laat me niet gek maken en sukkel lekker in mijn eigen tempo door.

Al met al kwam ik nog redelijk op tijd aan en waren de wegen aardig schoon toen ik naar huis reed. Als laatste mutserige daad parkeerde ik mijn auto op een strategische plek, zodat ik zaterdag wat makkelijker weg zou kunnen rijden. Dat ik daardoor nog een halfuur naar huis moest lopen nam ik voor lief, want als rechtgeaarde muts had ik mezelf natuurlijk wel van geschikt schoeisel met een flink profiel voorzien ;)

Toen het precies op dat moment begon te sneeuwen kwam de ontlading van alle spanningen van de dag en maakte ik een klein dansje in de sneeuw en kon ik eindelijk oprecht genieten van dat witte spul met het vooruitzicht van een weekend vol sneeuwpret in plaats van sneeuwstress.

Zo tegen het einde van de dag, wanneer de zon op zijn laagst staat ziet de wereld er ineens heel anders uit. Kleuren lijken intenser en het licht haalt rare streken met je uit, waardoor het bestaan van elfen en andere mystieke wezens ineens niet meer zo vergezocht lijkt.

Alles lijkt mogelijk in gouden uren, vooral in deze tijd van het jaar waarin de zomer langzaam overgaat in de winter. Met de stoute schoenen aan en gewapend met mijn camera trok ik naar het Beekbergerwoud, een uniek stukje oerbos in wording en een speciale plek voor mij omdat het de laatste rustplaats van mijn broer is.

Niet dat ik nou zo van het zweverige type ben en echt in geesten of elfjes geloof hoor, maar het was ronduit magisch wat ik daar zo aantrof. Een speling van het licht lijkt ineens een teken uit een andere wereld en ik betrapte mezelf erop dat ik in het struikgewas tuurde of ik misschien ergens een puntmutsje kon ontdekken en toen ik op de knieën ging om een foto te maken meende ik toch echt dat ik iets weg zag vluchten... en nog hoorde mopperen ook!

Vandaag lijkt weer een dag vol gouden uren te worden, maar ik weet niet of ik mij wel in het bos durf wagen, zo aan de vooravond van Samhain, het Keltische nieuwjaarsfeest, waarbij de grens tussen onze wereld en die van het elfenrijk geheel schijnt te vervagen en elfen hun steekspelen organiseren. Niet dat ik daarin geloof natuurlijk...

... maar voor de zekerheid zette ik, volgens goed Keltisch gebruik, een kommetje melk voor de deur om elfen en ander natuurgespuis te behagen, opdat ze me niet lastig zullen vallen met hun plagerijen en ander onheil. Het kommetje was vanochtend leeg, maar of ik daarmee de elfen behaagd heb of mijn eigen spookje Boef... tja, dat zal voor altijd een mysterie blijven ;)

Nu ik dit blogje schrijf, zo op de laatste dag van mijn vakantie, hangend op de bank met de tuindeuren open kijkend naar poes Boef die op een tuinstoel zijn kattenwasje doet, voel ik me sinds tijden weer eens echt helemaal zen. 

Tijdens mijn eerste vakantieweek huurde ik een afvalcontainer om mezelf te bevrijden van alle overbodige zooi die zich in de loop der tijden opgehoopt had in rommelkamer, kelder en schuur. Ik heb gezweet op plekken waarvan ik niet eens wist dat die zweten konden, maar man, wat een heerlijk gevoel was dat! Gewoon je voordeur openzetten en alles wat in de weg staat naar buiten kieperen!

Over de stress die ik had toen de container niet volgens planning opgehaald werd en die ik, toen ik na mijn tweede vakantieweek thuiskwam, terugvond met een hele berg zooi die daar door mijn fijne buurtbewoners in gedumpt was en waardoor ik alsnog met 2 volgeladen auto's naar de stort moest, zal ik het nu gemakshalve even niet hebben ;)

Afijn, de tweede vakantieweek was hemels! Een uitgebreid verslag daarvan vind je in mijn vorige blog. Bruingebakken en uitgewaaid kwam ik thuis om de derde vakantieweek in te gaan. Gewoon een weekje thuis is absoluut geen straf met temperaturen ver boven het gemiddelde voor september. Ik poetste nog wat laatste vlekjes weg, vond eindelijk mijn haakmojo terug en verslond een klein stapeltje boeken in de zon op het terras. Door heimwee gedreven toog ik nog een dagje naar het strand om de laatste tropische dag ten volle te genieten. Tussen de bedrijven door hielp ik nog even mee het huis van mijn vader leeg te maken, maar gezien mijn pas ontdekte opruim- en weggooitalent was dat absoluut geen straf ;)

Al met al maakte ik zo heel wat kilometers met mijn autootje, maar ook dat vind ik geen straf. Raampje open, de voet op het gas en luidkeels meeblèren met de muziek van radio 10... hoe fijn is dat?! Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen weken alleen maar buiten was, ik keek geen tv, maar voerde onder het genot van lekkere hapjes en drankjes goede gesprekken met fijne mensen en dacht veel na over van alles en nog wat.

En nu? Nu voel ik me zen, geniet nog even van de laatste vakantie uurtjes en hoop dat ik dit gevoel nog een tijdje vast kan houden...

"De dag verglijdt naar schemerlicht
de lucht is zacht en leeg.
De wereld is in evenwicht
zolang ik niet beweeg.
Zolang ik met een stil gezicht
mijn roerloosheid bewaar.
Zolang ik zwijg en niets verricht
bezweer ik elk gevaar.

[…]

Ik weet niet of ik wakker bleef,
of wanneer ik deze woorden schreef.
Ik weet alleen nog dat ik leef,
dat lijkt me wel genoeg."

fragmenten uit ‘Zolang Ik Niet Beweeg’ van het album ‘Van Een Afstand’ door Boudewijn de Groot

... in elk geval geen camera, maar papier en tekenspullen om mijn vakantieweekje eens op een andere manier vast te leggen.

Best fijn om zo aan het eind van de avond even rustig de tijd te nemen om terug te kijken op belevenissen en gevoelens van de afgelopen dag en deze op te schrijven als alles nog vers in het geheugen ligt.

Tussen de bedrijven door werkte ik aan een voorkant voor het boekje. Bij een boekwinkel vond ik een nostalgische kaart van het strand en mijn terras grensde aan het pad naar de receptie van het vakantiepark. Als ik een euro had gekregen voor elke keer dat ik een voorbijganger 'Het wordt weer een mooie dag' heb horen zeggen, dan had ik mijn verblijfskosten met gemak terugverdiend ;)

De losse vellen bond ik samen tot een boekje en achterin deed ik een extra vel papier om wat losse dingetjes te bewaren.

Wat ik ook altijd doe op de laatste dag van de vakantie is mezelf een kaartje sturen vanaf mijn vakantie adres, zo leuk om die op je deurmat te vinden als je al hoog en breed weer thuis bent. Met deze kaart was mijn vakantieverslagje compleet, ik keek het nog een keertje door en maakte er foto's van voor dit blog. Nu gaat het achterin de boekenkast om het later weer eens terug te vinden... bij voorkeur op een gure winterse dag ;)

Wandelen, gezellige mensen om je heen en foto's maken vind ik een goed begin van de zondag. Hoewel ik tot het laatste moment twijfelde of ik zou gaan of niet besloot ik vanochtend toen de wekker (!) ging om het toch maar te doen... instawalken in Nijmegen.

Met een groepje Instagrammers gewapend met camera's een stukje Nijmegen verkennen, hoe leuk is dat?! Het was wel een beetje vroeg, maar in de langzaam ontwakende stad werd ik begroet door bovenstaande vrolijkerd, het zonnetje scheen en ik was blij dat ik toch de moeite genomen had.

We gingen een stukje Ooijpolder verkennen, een prachtig plekje om te zijn op een zonnige zondag. Vlakbij het centrum waan je je ineens in een andere wereld met een mooi stuk natuur, waaronder een aantal fijne zandstrandjes.

Nu ben ik niet zo'n natuurfotograaf, maar gezien het gezelschap en de omgeving voelde ik me toch geroepen om hier en daar wat plaatjes te schieten ;)

In de Ooijpolder grazen sinds 2012 wilde Koninkpaarden, die besloten hadden eens wat te gaan drinken waardoor wij het geluk hadden ze naar hartelust te kunnen bekijken en fotograferen. Er waren ook veulens, dus afstand houden was geboden aangezien de moeders nogal beschermend zijn ten opzichte van hun kroost.

Dit veulen was het gefotografeer een beetje zat denk ik, want het verschool zich achter een boom op het moment dat ik afdrukte ;)

Ondertussen was de lucht helemaal blauw en werd het echt strandweer. Voor een stevige wandeling hoef je trouwens niet mee te doen aan een instawalk, want probeer maar eens tempo te maken met zo'n 15 fotografen om je heen die elk hun eigen fotomomentjes pakken. Maar gezellig is het zeker en je komt nog eens op plekken waar je het bestaan niet van wist.

Na afloop nog even napraten onder het genot van een kopje koffie en iedereen gaat weer zijn eigen gang, ik vind het een tof concept. Helaas is er nog niemand opgestaan om instawalks te organiseren in Arnhem, en voor je het vraagt... nee, ik voel me ook niet geroepen! Gelukkig ben ik altijd welkom in Nijmegen dankzij InstaWalk024, een actieve club die met ingang van deze instawalk elke 2e zondag van de maand een #minishoot024 organiseert.