Hoewel ik probeer 's avonds een beetje actief bezig te zijn, mag ik ook graag bankhangen. Ik heb daar zo mijn favoriete plekje voor. Met mijn benen languit op de chaise longue van de hoekbank, versnaperingen binnen handbereik en nu het weer wat kouder wordt een warm dekentje over mijn benen... heel knus.

Vroeger deed ik daar dan de televisie bij aan, maar aangezien ik die een paar jaar geleden de deur uit heb gedaan is dat geen optie meer. Nu is de iPad mijn vaste bankhangmaatje, soms vergezeld door poes Boef, hoewel de laatste momenteel liever buiten vertoeft dan dat ie mij met een bezoekje komt vereren. Maar dat geeft niks hoor, iPad en ik kunnen het prima vinden samen ;)

Een tijdje geleden ontdekte ik de jigsaw puzzle app en man, dat is me toch een partij verslavend! En ik moet toegeven dat ik nogal verslavingsgevoelig ben, dus na begonnen te zijn met de gratis versie stapte ik al snel over op de betaalde variant waarmee je legpuzzels kunt maken van je eigen foto's. Zo leg ik op een avondje toch zo 3 puzzels van 400 stukjes en dan moet ik mezelf ernstig toespreken dat ik toch echt naar bed moet, want morgen is het weer een gewone werkdag.

Een televisie heb ik dus niet en live TV kijken op de iPad is niet zo'n succes, dus kijk ik programma's die ik echt wil zien een dagje later terug via de NPO app en eigenlijk zijn dat er niet eens zo heel veel. Het nieuws volg ik op radio en internet en als ik echt een avondje TV wil doen is Netflix een uitkomst. Enige probleem daarbij is dat mijn verslavingsgevoeligheid weer om de hoek komt kijken. Er blijkt zelfs een term te bestaan voor wat ik ben... een zogenaamde binge-watcher. Zo keek ik ooit in twee en een halve week de hele serie Breaking Bad en nog een hele lading series sindsdien.

Al met al is het genieten van mijn bankhangavondjes niet zo'n probleem, maar om dat met mate te doen... tja, da's een ander verhaal ;)

Bijna tijd om weer een hoofdstuk af te sluiten. Zoals ik al eerder vertelde is het huis van mijn vader verkocht en komende week is de overdracht. Gisteren zou ik er nog een keer heen om samen met mijn broer wat laatste klusjes te doen en de boel schoon te maken, ware het niet dat ik geveld werd door griepverschijnselen. Het lukte me nauwelijks om mijn bed uit te komen, laat staan om op en neer naar Drenthe te rijden.

Nu wil het geval dat we vandaag de 85e verjaardag van mijn vader nog een beetje na gaan vieren met familie van 'zijn' kant en hoewel ik me nog niet optimaal, maar gelukkig wel ietsje beter voel, durf ik een reisje naar het noorden nu wel aan :) Voor de aanvang van het feestje kan ik dan misschien toch snel nog even een laatste rondje door huis en tuin doen.

Ondertussen laat ik hier nog wat foto's zien van schatten die ik vond bij een eerdere opruimsessie in het huis, waaronder dit prachtige kistje wat op zijn beurt ook weer allemaal schatten herbergde. De foto van mijn vader is ooit liefdevol uitgeknipt door mijn moeder en door mij teruggevonden in een plastic mapje met een lidmaatschapspasje.

Oorspronkelijk zat het niet in de kist, het door mijn moeder geschreven recept. Het stond zolang ik me kan herinneren op de keukentafel in een bakje met notitieblaadjes en werd door mijn vader nog regelmatig gebruikt. Ik gaf het een plekje in de kist, samen met alle andere dierbare spulletjes die ik vond. Fijn om af en toe even in te kijken.

Waarom ik een ook een kastanje in de kist deed, zal ik even uitleggen...

... ik herinner me mijn moeder als een nuchtere vrouw, maar ik kwam een winterjas van haar tegen die nog in een kast hing en voelde even in de zakken voordat hij naar de kringloop zou gaan. Daar trof ik een verschrompelde kastanje aan en dat had voor mij toch een soort van teken moeten zijn. Afgelopen week begon ik verkouden te worden, maar niet ziek genoeg om niet te gaan werken deed ik dus ook braaf mijn lunchwandelingetjes in het park waarbij ik 'verse' kastanjes vond. In plaats van in mijn jaszak stopte ik er een paar in mijn tas om ze daarna prompt weer te vergeten. Ik kan me mijn moeder dus niet herinneren als bijzonder bijgelovig, maar elke herfst stopte ze een verse kastanje in haar jaszak om ervoor te zorgen dat ze niet ziek zou worden. Ik deed dat zelf ook jarenlang, want 'baat het niet, dan schaadt het niet' maar dit jaar net een weekje te laat helaas ;)

Hoewel de herfst afgelopen week officieel begonnen is, de eerste herfstverschijnselen zich aandienen en het 's avonds al weer vroeg donker begint te worden probeer ik het zomergevoel nog een beetje vast te houden door tijdens pauzes en na het werk zoveel mogelijk buiten te zijn om elk zonnestraaltje mee te pikken.

Maar helemaal ontkomen aan de herfst is bijna niet te doen. Op mijn lijstje met veranderdingen stond ook het voornemen om meer te bewegen, dus probeer ik nu in de lunchpauze een wandelingetje te maken in een park vlak bij mijn werk in plaats van op mijn kont te blijven zitten. Nu was het afgelopen week prachtig weer en dan is zo'n wandelingetje absoluut geen straf. Benieuwd of ik het ook bij slecht weer vol ga houden.

Tijdens mijn eerste wandeling werd ik meteen al bekogeld met verse eikels en dan kan ik het toch niet laten er een paar in mijn zak te stoppen. Samen met de esdoornbladeren uit mijn tuin legde ik ze op mijn werktafel waar ze een prachtig kleurenpalet vormden, waardoor ik de kriebels kreeg om weer eens wat te freubelen.

Aangezien weven helemaal hip is, maar ik niet over een weefraam beschik en er ook niet over pieker om er eentje aan te schaffen, keek ik zo eens rond op Pinterest en vond dit leuke idee om te weven op een luciferdoosje. Vol enthousiasme ging ik aan de slag met het idee iets met een gevallen blad te weven...

... ehm... nou ja, misschien toch iets te hoog gegrepen? Best lastig nog hoor, zo'n bladvorm weven ;) Deze gaat dus op de berg met onafgemaakte projecten, maar de techniek op zich is erg leuk, dus ik ga vast nog wel eens een poging wagen.

Helemaal klaar met de zomer ben ik nog niet, maar dat de herfst met al zijn kleuren weer nieuwe inspiratie geeft kan ik niet ontkennen.

Nu ik dit blogje schrijf, zo op de laatste dag van mijn vakantie, hangend op de bank met de tuindeuren open kijkend naar poes Boef die op een tuinstoel zijn kattenwasje doet, voel ik me sinds tijden weer eens echt helemaal zen. 

Tijdens mijn eerste vakantieweek huurde ik een afvalcontainer om mezelf te bevrijden van alle overbodige zooi die zich in de loop der tijden opgehoopt had in rommelkamer, kelder en schuur. Ik heb gezweet op plekken waarvan ik niet eens wist dat die zweten konden, maar man, wat een heerlijk gevoel was dat! Gewoon je voordeur openzetten en alles wat in de weg staat naar buiten kieperen!

Over de stress die ik had toen de container niet volgens planning opgehaald werd en die ik, toen ik na mijn tweede vakantieweek thuiskwam, terugvond met een hele berg zooi die daar door mijn fijne buurtbewoners in gedumpt was en waardoor ik alsnog met 2 volgeladen auto's naar de stort moest, zal ik het nu gemakshalve even niet hebben ;)

Afijn, de tweede vakantieweek was hemels! Een uitgebreid verslag daarvan vind je in mijn vorige blog. Bruingebakken en uitgewaaid kwam ik thuis om de derde vakantieweek in te gaan. Gewoon een weekje thuis is absoluut geen straf met temperaturen ver boven het gemiddelde voor september. Ik poetste nog wat laatste vlekjes weg, vond eindelijk mijn haakmojo terug en verslond een klein stapeltje boeken in de zon op het terras. Door heimwee gedreven toog ik nog een dagje naar het strand om de laatste tropische dag ten volle te genieten. Tussen de bedrijven door hielp ik nog even mee het huis van mijn vader leeg te maken, maar gezien mijn pas ontdekte opruim- en weggooitalent was dat absoluut geen straf ;)

Al met al maakte ik zo heel wat kilometers met mijn autootje, maar ook dat vind ik geen straf. Raampje open, de voet op het gas en luidkeels meeblèren met de muziek van radio 10... hoe fijn is dat?! Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen weken alleen maar buiten was, ik keek geen tv, maar voerde onder het genot van lekkere hapjes en drankjes goede gesprekken met fijne mensen en dacht veel na over van alles en nog wat.

En nu? Nu voel ik me zen, geniet nog even van de laatste vakantie uurtjes en hoop dat ik dit gevoel nog een tijdje vast kan houden...

"De dag verglijdt naar schemerlicht
de lucht is zacht en leeg.
De wereld is in evenwicht
zolang ik niet beweeg.
Zolang ik met een stil gezicht
mijn roerloosheid bewaar.
Zolang ik zwijg en niets verricht
bezweer ik elk gevaar.

[…]

Ik weet niet of ik wakker bleef,
of wanneer ik deze woorden schreef.
Ik weet alleen nog dat ik leef,
dat lijkt me wel genoeg."

fragmenten uit ‘Zolang Ik Niet Beweeg’ van het album ‘Van Een Afstand’ door Boudewijn de Groot

... in elk geval geen camera, maar papier en tekenspullen om mijn vakantieweekje eens op een andere manier vast te leggen.

Best fijn om zo aan het eind van de avond even rustig de tijd te nemen om terug te kijken op belevenissen en gevoelens van de afgelopen dag en deze op te schrijven als alles nog vers in het geheugen ligt.

Tussen de bedrijven door werkte ik aan een voorkant voor het boekje. Bij een boekwinkel vond ik een nostalgische kaart van het strand en mijn terras grensde aan het pad naar de receptie van het vakantiepark. Als ik een euro had gekregen voor elke keer dat ik een voorbijganger 'Het wordt weer een mooie dag' heb horen zeggen, dan had ik mijn verblijfskosten met gemak terugverdiend ;)

De losse vellen bond ik samen tot een boekje en achterin deed ik een extra vel papier om wat losse dingetjes te bewaren.

Wat ik ook altijd doe op de laatste dag van de vakantie is mezelf een kaartje sturen vanaf mijn vakantie adres, zo leuk om die op je deurmat te vinden als je al hoog en breed weer thuis bent. Met deze kaart was mijn vakantieverslagje compleet, ik keek het nog een keertje door en maakte er foto's van voor dit blog. Nu gaat het achterin de boekenkast om het later weer eens terug te vinden... bij voorkeur op een gure winterse dag ;)