Wat nou dreetje buk? Zeg maar gerust dreteruk! En nee, geen zorgen hoor... ik ben niet ineens totaal doorgedraaid, alleen een beetje druk dus... of eigenlijk retedruk ;)

Een tijdje geleden googelde ik eens op omdraaiwoorden, ik weet niet meer precies wat daar de aanleiding voor was, maar ik werd er helemaal vrolijk van toen ik op de website van Taalhelden terechtkwam op de pagina 'omdraaiwoorden gezocht'. Daar kwam ik namelijk mijn eigen favoriete omdraaiwoorden tegen, maar ook een heel stel nieuwe :)

Ik heb wel iets met omdraaiwoorden, sommige gebruik ik zelfs zo vaak dat ik even moet nadenken wat het 'normale' woord ook weer is en vaak gedachteloos het omdraaiwoord roep.

Gebruik jij ook wel eens omdraaiwoorden? Als je een leuke hebt kun je hem misschien even voor me invullen bij reacties... ik ben heel benieuwd! Mijn allerfavorietste omdraaiwoord zie je hieronder. Boef was zo vriendelijk om de zijne even te showen voor de camera :)

Hieronder nog een rijtje van de tofste omdraaiwoorden die ik vond bij de inzendingen op de website van Taalhelden, gewoon voor de leuk:

• knaswijpers 
• batterbillen 
• stippenlift 
• schattenwijfjes 
• spaarheldbocht

Of je bedenkt gewoon zelf nieuwe omdraaiwoorden... dreetje buk verzon ik net toen ik aan het nadenken was over een passende titel voor dit blogje en wist dat ik vandaag eigenlijk een heleboel andere dingen op mijn to-do-lijst had staan dan een blogje schrijven ;)

Een tijdje geleden was ik in Leiden op de BoekKunstBeurs om een beetje rond te struinen en inspiratie op te doen. De laatste tijd weer helemaal in de ban van papier, druktechnieken en handboekbinden kwam ik er ogen en oren tekort. Helaas ook een flinke zak geld, want ik heb letterlijk staan kwijlen bij een Letterpress pers, die jammer genoeg ver boven mijn budget gaat, maar waar ik nu in ieder geval even aan heb mogen zitten om er een afdruk mee te maken :)

Er werden uiteraard ook een heleboel workshops gegeven, maar de enige waaraan ik deelnam was die van Akira Matsumoto, die lege melkpakken hergebruikt om er 'nieuw' papier van te maken. Ik moet toegeven dat ik even heb staan dralen, omdat er steeds alleen maar kinderen plaatsnamen aan de tafel en ik een beetje het idee had dat het misschien beneden de waardigheid van 'grote' mensen was om deel te nemen ;)

Gelukkig werd het na een tijdje iets minder druk bij de tafel en wenkte de heer Matsumoto me om toch vooral plaats te nemen en dat heb ik toen maar gedaan, en waardigheid of niet, ik vond het geweldig! Zo geweldig dat ik een doe-het-zelf setje meenam om thuis mee aan de slag te gaan.

Gisteren vond ik eindelijk een momentje om het eens te gaan proberen en hoewel het een hoop geklieder is met water, sponzen en doekjes, maakt het eindresultaat al dat gedoe meer dan de moeite waard.

Ik experimenteerde wat met verschillende decoratietechnieken en materialen en vond daarbij meteen inspiratie om de kerstkaarten voor dit jaar te maken, dus dat is weer mooi meegenomen. En bij deze een dikke dankjewel voor meneer Matsumoto voor het doorgeven van deze kinderlijk eenvoudige manier van Japans papier scheppen die ook heel geschikt is voor grote mensen ;)

Hoe ik er 7 jaar geleden voorstond kan ik me niet precies herinneren, maar het is een feit dat er dit jaar ineens vanalles begon te jeuken. Toen iemand op één van mijn vorige blogposts reageerde met de term seven-year itch voelde dat meteen als de juiste diagnose voor mijn 'aandoening'. Bij mij begon dat hele jeukgebeuren met een algeheel gevoel van lamlendigheid, gebrek aan inspiratie en twijfel.

Het jeukte zowel op persoonlijk als op creatief vlak, dus besloot ik, na er eerst een poosje in gezwolgen te hebben, mezelf eens stevig aan te pakken door naar de kapper te gaan, gezonder te gaan eten, meer te wandelen en dit blog weer op te pakken om een en ander van me af te schrijven.

Inmiddels een aantal maandjes verder kan ik melden dat ik veel beter in mijn vel zit, weer echt van dingen kan genieten en de energie terugvond om dingen te ondernemen. Zo ontmoette ik de afgelopen tijd een aantal bijzondere mensen die ik via social media leerde kennen in het echt waar ik zulke fijne gesprekken mee had dat ik er met een glimlach op terugkijk.

Helaas is de jeuk daarmee nog niet helemaal verdwenen, dus het blijft nog even krabben geblazen ;)

In een ernstige jeukaanval kieperde ik, nogal spontaan ben ik bang, mijn hele webwinkel leeg omdat ook daar voor mijn gevoel alles anders moest... hopend dat ik daarmee ook ineens mijn inspiratie terug zou vinden...

... tja...

... daar ging wel even wat tijd overheen...

... inmiddels denk ik 'iets met papier en boekbinden', bedacht alvast een merknaam en oefende wat handboekbindtechnieken. Veel verder ben ik door andere drukte en bezigheden nog niet gekomen, maar zo langzamerhand ontstaan er wel weer ideeën in mijn hoofd wat me de moed geeft dat het ook op creatief gebied uiteindelijk weer helemaal goed gaat komen ;)

Zo tegen het einde van de dag, wanneer de zon op zijn laagst staat ziet de wereld er ineens heel anders uit. Kleuren lijken intenser en het licht haalt rare streken met je uit, waardoor het bestaan van elfen en andere mystieke wezens ineens niet meer zo vergezocht lijkt.

Alles lijkt mogelijk in gouden uren, vooral in deze tijd van het jaar waarin de zomer langzaam overgaat in de winter. Met de stoute schoenen aan en gewapend met mijn camera trok ik naar het Beekbergerwoud, een uniek stukje oerbos in wording en een speciale plek voor mij omdat het de laatste rustplaats van mijn broer is.

Niet dat ik nou zo van het zweverige type ben en echt in geesten of elfjes geloof hoor, maar het was ronduit magisch wat ik daar zo aantrof. Een speling van het licht lijkt ineens een teken uit een andere wereld en ik betrapte mezelf erop dat ik in het struikgewas tuurde of ik misschien ergens een puntmutsje kon ontdekken en toen ik op de knieën ging om een foto te maken meende ik toch echt dat ik iets weg zag vluchten... en nog hoorde mopperen ook!

Vandaag lijkt weer een dag vol gouden uren te worden, maar ik weet niet of ik mij wel in het bos durf wagen, zo aan de vooravond van Samhain, het Keltische nieuwjaarsfeest, waarbij de grens tussen onze wereld en die van het elfenrijk geheel schijnt te vervagen en elfen hun steekspelen organiseren. Niet dat ik daarin geloof natuurlijk...

... maar voor de zekerheid zette ik, volgens goed Keltisch gebruik, een kommetje melk voor de deur om elfen en ander natuurgespuis te behagen, opdat ze me niet lastig zullen vallen met hun plagerijen en ander onheil. Het kommetje was vanochtend leeg, maar of ik daarmee de elfen behaagd heb of mijn eigen spookje Boef... tja, dat zal voor altijd een mysterie blijven ;)

Iedere zaterdag een reisje naar Drenthe makend zie ik de herfst steeds een beetje verder oprukken. De bomen verschieten langzaam van kleur en kwam ik tot nu toe altijd nog met daglicht thuis, gisteravond reed ik voor het eerst in de schemering weg en was het donker toen ik thuiskwam.

Hoewel ik herfst best fijn vind, met al z'n mooie kleuren, is het niet mijn meest favoriete seizoen. Maar het hoort er nou eenmaal bij, dus dan maar het beste er van maken. Lange wandelingen maken, warme chocolademelk drinken, met een dekentje en poes op schoot op de bank hangen... daar kan ik wel van genieten.

En herfstfreubels maken, dat natuurlijk ook! Een tijdje geleden knipte ik, gewoon om de tijd te doden, wat eikeblaadjes en eikels van papier en maakte daar een foto van. Afgelopen week vond ik de knipsels terug, samen met het blokje papier waar ik ze van gemaakt had en kreeg ineens zin om een hele berg blaadjes te knippen.

Uit de tuin plukte ik wat andere bladvormen, trok ze om met potlood en knipte ze uit. Ik vouwde ze hier en daar een beetje om ze wat diepte te geven en in een mum lag de tafel bezaaid met herfstblaadjes en eikels. Vanaf mijn werktafel kijk ik uit op een witte muur, dus nam ik een rolletje masking tape en plakte al mijn knipsels aan de muur.

Vanmiddag trek ik vast de wandelschoenen aan om te gaan genieten van echte herfstblaadjes, maar voor nu houd ik het even bij een kopje koffie met uitzicht op mijn herfstmuur :) Fijne zondag!